Rozdział 162

Karolina

Na ramieniu poczułam coś dużego i zimnego, ta rzeczy szybko mnie obudziła. Podniosłam się do pozycji siedzącej.

-Spokojnie.- szepnął mi do ucha Harry

-Nie strasz mnie więcej.- westchnęłam przyciągając do swojej twarzy poduszkę

-Nie chciałem cie straszyć, chciałem tylko powiedzieć, że zrobiłem wszystkim śniadanie tak samo jak tobie.- pocałował mnie w skroń

-Zaspałam?!- zdziwiłam się

-Nie, ale Clarie i Darcy były głodne więc im coś zrobiłem. Ale potem obudziła się Avril i Melisa i tak jakoś wszyło, że zrobiłem dla wszystkich.- zaśmiał się na moją reakcję

-Która godzina?- zapytałam

-Ósma trzydzieści kochanie.- pocałował mnie w czoło

Westchnęłam ponownie. Już się przestraszyłam, że zaspałam…

-Masz.- mój mąż podał mi ubrania

-Dzięki.- ziewnęłam ponownie

Dobrze spałam, choć zło znowu powraca… Może to przez to, że mam obok osobę która mnie kocha najmocniej na świecie, tak samo jak ja tą osobę.

Przebrałam się w wybrane przez Harry’ego ubrania, czyli biały podkoszulek, czarne spodenki i szary sweter. Zagięłam rękawy swetra do łokcia i razem zeszliśmy na dół. Tak jak mówił mój mąż, na stole stało już śniadanie.  On był naprawdę nieprzewidywalny, za to go kocham.

Po zjedzonym śniadaniu udałam się z Harry’m do głównego parku tutaj, miałam się spotkać z Anią przy rzeczce gdzieś w środku. Wolnym krokiem, za ręce szliśmy w wyznaczonym przez Anię kierunku. Colin i Amber zostali z dziewczynkami. Kiedy byliśmy na miejscu ujrzałam tylko jedną osobą na ławce, z wielu miejsc. Ania…

-Ania?- zapytałam

Postać wstała. Tak jak podejrzewaliśmy to była moja przyjaciółka? Sama nie wiem.

-Hej- uśmiechnęła się

-Hej.- odpowiedzieliśmy

-Przepraszam za Malika i Tomlinson’a, oni zachowują się tak od jakiś dwóch lat.- podrapała się po karku

-Przejdź do rzeczy.- mruknął zniecierpliwiony Harry, za co uderzyłam go w ramię

-Chodzi o to, że szukali was, choć tak to nie wyglądało. Chodzi raczej o to, że znaleźliśmy twoją ciotkę we Francji. Ledwo przy życiu… Kazała nam przekazać wam to…- podała mi małą białą karteczkę

Otworzyłam ją i przeczytałam, była we krwi…

Raz, dwa, trzy nie żyje ciotka,

Cztery pięć, sześć nie żyje matka,

Siedem, osiem, dziewięć nie żyjesz ty.

Wyliczanek nam nie brak, tak jak

Ludzi do gangu. Szykuj się na śmierć.

                             Xxx. Biber

On jest chory. Matka nie żyje, chwila co?!

-O co tu chodzi?- zapytałam patrząc na brunetkę

-Przykro mi…- spuściła głowę

Nie, nie… To nie możliwe, zabili moją matkę ?! Nie znałam jej tyle lat, potem nie stąd ni z nikąd się pojawiła a potem ją zostawiłam. Za jakie grzechy ?!

-A Vivi?- zapytałam cicho

-Żyje, ale nie wiem gdzie ona jest. – odpowiedziała

Nagle zadzwonił jej telefon. Rozmawiała z kimś chwilę, a potem się rozłączyła

-Muszę iść, pa.- szybko odeszła

Harry przyciągnął mnie do siebie i zatopił swoje usta w moich włosach. Po moich policzkach spływały łzy. Ja się pytam za jakie grzechy, co ja takiego zrobiłam!? Może zabiłam jakiegoś tam człowieka, ale to on chciał zabić mnie. Moje życie ponownie staje się wielką ruiną, znowu będę musiała walczyć za moją rodzinę. Chciałabym aby było tak jak miałam szesnaście lat. Spokojne życie, bez stresu, planowanie co zrobię na osiemnaste urodziny… A teraz? Mam tylko plan jak uśmiercić siebie, skończyć te nędzne życie. Czasem chciałabym obudzić się, i powiedzieć, że to jeden, dziwny koszmar. Choć i też nie. Dzięki Harry’emu jeszcze żyję, to on trzyma mnie przy życiu. Jest dla mnie jak narkotyk. Uzależniłam się od jego osoby, nie mogę wytrwać kiedy nie ma go obok, nie mogę żyć bez jego dotyku, bez ego ruchów, bez słów które potrafią mnie uspokoić w nawet najgorszej chwili. Takiej jak teraz… Jego kojące ramiona są na sklejanie jednej połowy mojego serca, która została brutalnie zniszczona. Choć moją całą rodzinę mam w sercu, poły jej już nie ma. Tak jak mojego serca, rzeczy która daje mojemu ciału życie. Gdybym miała wybrać te życie a tamte wybrała bym te, bo chciała bym być obok Harry’ego. I jest to może głupia decyzja, ale gdyby nie Harry nie wiadomo co by się teraz ze mną działo. Czy miała bym tak wspaniałego męża jak jego, czy miałabym tak wspaniałe dzieci jak teraz? Nie. Ale w tedy miała bym normalne życie, bez żadnych zabójstw, bez Bibera.

-Wracajmy już.- powiedziałam po bolącej ciszy

-Dobrze.- szepnął całując mnie w czoło

Wolnym krokiem szliśmy do czarnego Range Rover. Mój mąż pomógł wsiąść mi do auta, i sam je okrążył i wsiadł. Nałożył na swój nos czarne okulary przeciw słoneczne, włożył klucze do stacyjki i ruszył auto. Między nami panowała cisza, Harry wiedział, że potrzebuję teraz chwili aby bić się ze swoimi myślami. Patrzyłam za okno, gdzie była piękna pogoda. Pamiętam, że gdy byłam mała chciałam tu przylecieć z babcią po śmierci jej męża, a mojego dziadka. Była załamana, zwiedziła cały świat licząc też Afrykę. A ja oglądałam tylko zdjęcia, a chciałam być obok niej i poznawać cały świat. Teraz mi się to udaje, ale to tylko przez ucieczkę przed gangiem Bibera. Jestem ciekawa co się dzieje z Cassidy, czy ona żyje, a może nie? To było jedno z wielu pytań, na które brakowało mi odpowiedzi. Victoria, moja kuzynka która uciekła z domu w wieku piętnastu lat. Niestety jaki los, takie i życie się jej trafiło. Trafiła do rodziny alkoholików. Musiała bronić swojej młodszej siostry, która miała zaledwie pięć lat. Razem uciekły, trafiły do mojej ciotki. A teraz? Ciotka nie żyje, i nie wiem gdzie jest Vivi i Mal. Ale gdyby tak się głęboko zastanowić, co by było gdyby oni w tedy nie zapukali do moich drzwi, Harry by mnie nie pocałował, nie poleciałabym z nimi do Londynu i nie poznała co to jest życie? Nie wiem, ale wiem jedno…. Kocham go ponad życie, i nic tego nie zmieni. 

***

Rozdział krótki i dziwny. Ale niestety szkoła niszczy moje plany na rozdziały. Dziękuję za 8075 wyświetleń. I już niedługo dokładnie dwudziestego piątego listopada będzie coś ważnego, może ktoś wie co. A jak na razie do kolejnego rozdzialiku ;*

 

 Ania i Karolina <3