Rozdział 157

 

Harry i dziewczynki pojechali do domu, na moją prośbę. Ja zostałam z małą Clarie. Bardzo przypominała mi Amelie, której bardzo mi brakowało . Patrzyłam jak mała śpi w szpitalnym łóżeczku, ja natomiast siedziałam na szpitalnym krześle . Chciałam aby ktoś bliski mnie przytulił, ale nie było tu nikogo bliskiego. Chciałam być koło mojego męża, które teraz siedzi z naszymi córeczkami . Usłyszałam ciche pukanie a po chwili do Sali wszedł Liam, kucnął przy łóżeczku gdzie była jego córka której nie chciał.

-Dlaczego jej nie chciałeś ?- zapytałam cicho

-Za bardzo przypomina mi Amelie, nie chcę mieć nikogo takiego w pobliżu.- powiedział

-A pomyślałeś co by było gdyby ja i Harry nie zgodzili się nad opiekę nad Clarie ani nikt inny !? Co byś zrobił , oddał ją do domu dziecka , wychowywała by się jako sierota ?!- warknęłam a w tym momencie obudziła się mała

Szybko podeszłam do łóżeczka i wzięłam ją na ręce .

-Teraz będziesz mi całe życie mówić, że to moje dziecko i powinienem się nim zająć ?!- uderzył ręką w szafkę szpitalną

-Nie, bo wiem , że nie zrobił byś tego . Zapomnij o tym ,że jesteś jej ojcem. Po porostu żyj.- mruknęłam dając kruszynce mleko z butelki

-To była wpadka, i więcej nie powtórzę tego błędu .

-Nic mi do tego, wpadka to wpadka. A teraz wyjdź .- warknęła widząc jak lekarz kieruje się w stronę Sali w której byłam z Calrie

On wyszedł a lekarz wszedł patrząc złowrogim spojrzeniem na Payne . Kiedy spojrzał na mnie szeroko się uśmiechnął .

-Widzę, że wczuła się już pani w rolę ,matki Clarie. – powiedział – Wyniki dziecka są dobre, więc sądzę, że może ona dzisiaj wyjść.

-No to dobrze- delikatnie się uśmiechnęłam

-Zaraz pójdę po wypis dla małej Clarie i wyjdziecie stąd szybciej .

Wyszedł a ja zadzwoniłam do mojego męża informując go o tym aby on przyjechał po mnie i swoją przyrodnią córkę . Siedziałam na krześle, znowu . Z małą blondynką na rękach i wpatrywałam się za okno. Padał deszcz, było zimno ale to jesień czego można się spodziewać … Kiedy tak się wpatrywałam ujrzałam jak idzie mój mąż i nasze dwie córeczki . Kocham moje trzy dziewczynki tak samo, Avril chociaż chciała mnie zabić , zniszczyć . Dary którą urodziłam siedem lat temu kiedy byłam z Harry’m . I teraz malutką Clarie , której matką była Amelia i jej ojciec nie chce jej znać . Harry chce mieć bardzo synka a ma trzy córki które kocha również mocno jak ja . Uśmiechnęłam się kiedy cała trójka weszła do szpitala. Harry postanowił, że to on ubierze Clarie na wyjście ze szpitala . Ja przytuliłam moje dwie córki i pocałowałam w czoła. Dacry ciągle trzymała mnie w pasie i tuliła się do mojego boku . Była mieszanką nas dwojga, włosy kasztanowe jak jego , oczy brązowe jak moje , nosek jak Harry uśmiech również jego. Cieszyłam się, że mam całą moją czwórkę . Kiedy Harry ubrał Clarie posadził ją w nosidełko i podszedł do mnie i pocałował w usta . Odwzajemniłam pocałunek, ale czy Harry był by sobą gdyby nie uszczypnął mnie w pupę ? Nie. Widziałam jak Avril zaczęła się śmiać, razem z Darcy .  Mój mąż wziął nosidełko do rąk i wyszliśmy z tego okropnego miejsca zwanego szpitalem. Wyszliśmy na dwór Harry wsadził nosidełko na miejsce fotelika i pomógł zapiąć pasy Darcy . Usiadłam z przodu , a Harry ruszył. Podczas jazdy złapał moją dłoń na co się uśmiechnęłam.

-Kiedy Clarie będzie większa wracamy do Francji.- powiedział- Tam będzie dla was bezpieczniej.

-Chciałeś chyba powiedzieć dla nas wszystkich.- poprawiłam go z lekkim uśmiechem mając nadzieje , że to pomyłka w wymowie

-Nie chodzi tu o moje bezpieczeństwo tylko o wasze. – zaprzeczył

-A mi chodzi też o twoje bezpieczeństwo.- szybko zabrałam dłoń z jego a na twarzy loczka widziałam niepewność

Resztę drogi nie odzywaliśmy się do siebie, kiedy dojechaliśmy do domu rozebrałam Clarie do piżamki i usiadłam z nią na kanapie . Bardzo chcę aby ten koszmar się już skończył , abyśmy tworzyli cudowną rodzinę . Na kanapie usiadł Harry , patrzył na mnie z powagą.

-Masz rację …- zaczął- Chodzi tu o naszą całą rodzinę i przyjaciół , których mamy w około . Ale wiesz dobrze, że martwię się o was . Jesteście jedyne co mam i nie chcę was stracić.- mówił

-A myślisz, że ja chcę stracić ciebie ? Nie , nie chcę . Wiesz, że każdemu z nas jest ciężko ze stratami osób bliskich które odchodzą w szybkim tempie. A ja nie chcę stracić ciebie. – pocałowałam go w policzek

On się uśmiechnął i pocałował mnie w głowę.

                                 P.O.V. Dominika

Siedziałam na kanapie u Ani z Cassidy . Ania patrzyła wszędzie aby nie rozmyślać o tym co dzieje się na około. Z Liam’em i Zayn’em straciłyśmy kontakt kilka dni temu , od tej pory przychodzi do nas Niall czy Louis . Próbują poprawić nam humory co im nie wychodzi. Śmierć Amelii nas tylko dobiła, nikt nie chciał widzieć jej córeczki ponieważ załamał by się jeszcze gorzej . Siedziałam tak samo jak Ania do chwili kiedy zadzwonił mój telefon , spojrzałam na wyświetlacz- Karolina …

-Halo?- odebrałam

-Hej, może chcieli…- zaczęła

-Nie, nikt nie chce widzieć was ani Clarie, jasne ?!- wykrzyczałam do telefonu a w zamian usłyszałam ciszę

-Nie chodziło mi o to, ale dzięki za szczerość.- powiedziała i się rozłączyła, w jej głosie usłyszałam żal, smutek i niepewność

Zachowałam się nie za dobrze w stosunku do niej. Ale jestem po prostu rozdrażniona tym wszystkim co dzieje się dookoła.

-Kto dzwonił ?- zapytała Ania patrząc na mnie zaszklonymi oczami

-Karolina.- odpowiedziałam

-Co chciała?- dopytywała

-Nie wiem, nie dałam jej powiedzieć.- odpowiedziałam a ona kiwnęła tylko głową i powróciła do rozglądania się po mieszkaniu

Zadzwonił mój telefon po raz drugi… Colin. Czego teraz on chce ?!

-Czego ?!- warknęłam do słuchawki

-Smith nie żyje.- powiedział

-Jak to ?!- zdziwiłam się

-Biber go zabił, pokłócili się i go zastrzelił. Tyle wiemy, dzięki za miłe powitanie.- mruknął i się rozłączył

Wzięłam głęboki wdech i poszłam do kuchni, usiadłam przy blacie i przyłożyłam głowę do blatu kuchennego . Nie rozumiem tego pierdolonego świata, nie rozumiem dlaczego mści on się tak na mnie. Może zabiłam kilka osób ale byłam pod wpływem jakiejś trucizny Bibera . Smith, Amelka, Karolina i Josh nie żyją. W końcu zabiją każdego z nas albo sami zrobimy to za nich. Usłyszałam trzask drzwi a po chwili poczułam broń przy skroni.

-Cześć skarbie, tęskniłaś ?-usłyszałam głos Malika

-Spierdalaj.- mruknęłam

-Mhm, nie po to tu przyszedłem.- schował broń do kieszeni- Chcesz patrzeć na to dziecko Ameli ?- zapytał

-No nie, ale o czym ty mówisz ?- zdziwiłam się

-Mam plan aby je zabić, nikt nie będzie musiał oglądać tego bachora .- mówił

-Nie, nie możesz tego zrobić !- krzyknęłam- Nie możesz zabic kolejnej osoby z tej rodziny !- uderzyłam go w twarz

Może nie chciałam oglądać Clarie, ale nie mogli jej zabić. Przecież ta mała istotka to podobizna Amelii, jej córka. Nie dam mu tego zrobić, nie zabije mojej siostrzenicy !

-Niby dlaczego ?- wybuchł nie do opanowania śmiechem

-Bo to moja siostrzenica i nie zrobisz tego.

On się tylko chytrze uśmiechnął i wyszedł , a ja w głowie przetwarzałam to co właśnie się stało.

                              P.O.V. Harry

Siedziałem spokojnie w salonie i czekałem aż przyjedzie moja żona, która usypiała małą Clarie. Dziewczynki dobrze przyjęły wieść, że będzie ona z nami mieszkała. Może i nie jest ona moją biologiczną córką ale ją kocham . Mimo , że znam ją jeden dzień , to kocham tą kruszynkę . Usłyszałem skrzyp schodów, a po chwili ujrzałem moją żonę w czarnych rurkach i niebieskiej bluzce . Jaka on jest piękna. Posłała mi jeden ze swoich najpiękniejszych uśmiechów i usidła obok mnie kładąc swoją głowę na moim ramieniu .

-I co myślisz o tym, aby pokój gościnny tam we Francji przerobić na pokój dla Clarie ?- zapytałem moją żonę

-Dobry pomysł.- odpowiedziała a jej dłoń splotła palce z moimi

-Wszystko dobrze?- zapytałem

-Tak, w jak najlepszym porządku .- położyła głowę na moich kolanach i patrzyła w moje oczy

Pokręciłem z uśmiechem głową i musnąłem jej usta, szybko zmieniliśmy naszą pozycję na taką, że moja żona leżała pode mną a ja całowałem jej szyję .

-Mamy trójkę dziewczynek, nie przeszkadza ci to?- zapytała cicho chichocząc

-Nie, tworzymy wspaniałą rodzinę a o synka możemy strać się w każdej chwili, nawet teraz.- szeptałem jej do ucha

-Zawsze.- zaśmiała się trochę głośniej

Moje ręce zaczęły błądzić pod jej koszulką, co jej wcale nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, podobało się to jej . Tą piękną chwilę przerwał nam wybuch. Szybko się podniosłem z kanapy i podbiegłem do drzwi.

-Czekaj tu.- powiedziałem i szybko wyszedłem z domu

Moim oczom ukazały się resztki mojego samochodu, który został brutalnie zniszczony . Ktoś go wysadził. Zacząłem przeklinać w myślach. Nagle dostrzegłem małą kartkę przyczepioną do słupa obok. A na niej było napisane

Uważaj na swoją rodzinkę bo

następnym razem możecie być to wy .

                    Xxx.Z.M.

Zayn , pierdolony Zayn . Poznaję jego inicjały, robi to specjalnie aby nas nastraszyć ale mu to nie wyjdzie .

-Co tu się stało , kto to zrobił !? – usłyszałem przerażony głos swojej żony

-Mówiłem żebyś nie wychodziła z domu .- powiedziałem obracając się w jej stronę

-Martwię się , czy to źle !?- zdenerwowała się , oj nie skończy się to dobrze

-Nie, ale prosiłem cię o coś a ty tego nie zrobiłaś .- mówiłem dosyć spokojnie

-A kiedy ja cię o coś proszę to czy ty to robisz ?

-Tak.- odpowiedziałem szybko

-Gówno prawda !- krzyknęła i odwróciła się na pięcie i szybko poszła do domu trzaskając drzwiami

No to mam zdenerwowaną żonę . Kiedy przyjechała policja powiedziałem im wszystko i powiedziałem kogo podejrzewam. Potem szybko poszedłem do naszej sypialni gdzie leżała moja żona czytając książkę.

-Misiu przepraszam . –powiedziałem siadając na łóżku

Ona jak gdyby nigdy nic odłożyła książkę i nie wiadomo skąd wyciągnęła poduszki i wyznaczyła między nami granicę .

-Kotku nie rób mi tego. – błagałem a ona spojrzała na mnie przelotnie i schowała się pod kołdrę

Zgasiła światło w swojej lampce nocnej stojącej na szafce obok łóżka , i poszła spać. Nie mogłem tego tak zostawić. Szybko poduszki wywaliłem z łóżka i odwróciłem ją w swoją stronę . Moja żona patrzyła na mnie ze wściekłością .

-Misiu mój ty, kwiatuszku, słoneczko, promyczku, kotku , kochanie, różyczko , moje szczęście nie gniewaj się na mnie za moje zachowanie . Przez to co się dzieje jestem taki drażliwy . Proszę skarbie . – mówiłem i widziałem na jej twarzy delikatny uśmiech

-Jesteś dupkiem Styles.- mruknęła moja żona- Ale i tak cię kocham.

Po chwili musnęła moje usta i odwróciła się do mnie plecami .

-Ale i tak mam ci to za złe. – zaśmiała się i spoczęła w skrzydłach Morfeusza

Rozebrałem się i zrobiłem to samo .